ترک اعتیاد تریاک و شیره تریاک

تریاک یا افیون از قدیمی ترین مواد مخدر است که قدمت آن به بیش از ۶۰۰۰ سال میرسد شیرابه ای سفت شده است که از گیاهی به نام خشخاش گرفته میشود. برای تهیه افیون، خشخاش را تیغ میزنند. افیون عصاره در هوا خشک شده گل خشخاش است که با تیر کشیدن به دور کاسبرگ این گل به دست می آید و با روش‌های خاصی شیرابه آن را جمع‌آوری می‌کنند. رنگ تریاک معمولاً قهوه‌ای و بوی آن نافذ و قوی است.

 

ترک اعتیاد تریاک و شیره تریاک
ترک تریاک و شیره تریاک

 

۲۰ آلکالوئید و مشتق از افیون مرفین، کدئین، پاپاورین، نبائین و نسکاپین تشکیل می دهند. ۱۰ درصد افیون مورفین است. مرفین هنوز هم پرمصرف ترین دارو برای مجروحان جنگی و مصدومان سوانح هست سوخته تریاک بخشی از افیون است که هنگام به کارگیری وافور به صورت نیمه مذاب داخل حلقه وافور جمع‌آوری می‌شود ماده ایست به رنگ قهوه ای تیره و دارای ذرات براق مانند غیر از ترکیب مجدد آن با افیون در نسبت مشخص و یا پوشاندن آن به تنهایی شیره تریاک می سازند. سوخته را معمولاً به صورت محلول در مایعات مانند چای می‌نوشند. افیون القای بی حسی که رفتی رخوت و خواب شدید می کند که بیشتر در بین افراد مسن در گذشته مصرف آن رواج داشته اما امروز در بین جوانان و نوجوانان توزیع و مصرف می گردد. ماده خواب آور بوده و شخص معتاد از مصرف آن احساس لذت و نشاط نشئگی می نماید. مصرف آن به تدریج باعث افزایش طلب می گردد و فرد لحظه‌ای به خود می آید که قادر به ترک اعتیاد تریاک نیست.

کشت خشخاش به منظور استفاده غذایی از دانه های آن و کاربرد افیون برای تخفیف درد و بی حسی است تریاک بیش از همه به دلیل خصوصیات ضد درد و بی حس کننده آن که موجب می‌شد تا اعمال جراحی ممکن شود مورد توجه پزشکان و جراحان بود.

شیره ای که از کاسبرگ گل خشخاش به بیرون می آید پس از خشک شدن به تری یاک خام تبدیل می شود.

با مصرف تریاک ابتدا نوین نشاط و خوشحالی زودگذر به شخص دست می دهد پس از آن مرحله منفی آغاز می‌شود که فرد را برای به دست آوردن آن حالت خشک اولیه به مصرف مجدد افیون وا می‌دارد. حرکات ارادی معتاد پس از مرحله اول کند می گردد و شخص نسبت به امور بی تفاوت میشود. اراده فردی که افیون مصرف میکند سست و متزلزل و گریز از دام اعتیاد برایش مشکل است. معتاد از لحاظ اجتماعی و اخلاقی به قهقرا می رود و با زیر پا گذاشتن ضوابط اخلاقی و قوانین و مقررات همه فعالیت خود را پیرامون به دست آوردن ماده مخدر متمرکز می سازد.

تریاک را به چند روش مصرف می‌کنند: یک) به شکل تدخینی با وافور و سیخ دو) بانوی قلیان دست ساز قلقلی یا سه) به صورت خوراکی معمولاً محلول در چای غلیظ تریاک خاصیتی دارد که در هنگام مجاورت با دمای بالا به سرعت شروع به تبخیر و دود شدن میکند. در روش‌های مانند سیخ سوزن (سیخ و سنگ) با اتصال سیخ داغ به تریاکی که به سر سوزن متصل شده دودی ایجاد می‌شود که این دود توسط لوله آب بلعیده میشود. در روش قلقلی این دود از داخل آب و بور کرده و سپس بریده میشود سوخته تریاک و شیره آن نیز مصرف می‌شود. سوخته تریاک بقایای چسبیده به داخل وافور است که اغلب آن را در آب حل کرده و می خورند شیره افیون از جوشاندن سوخته حاصل می‌شود که رنگ تیره تری پیدا می کند. غلظت مورفین ماده موثر در افیون ، در شیره حدود ۱۰ برابر مقدار آن در تریاک معمولی است.

معتادین به افیون عموما در آخرین مراحل مصرف خود شیره را به صورت خوراکی مصرف می کنند که معتادین شیر های نام دارند.